Z historii makijażu

Joyce Allsworth stworzyła podstawy współczesnych technik kamuflażowych w makijażu, implementując tą technikę podczas pracy w Czerwonym Krzyżu. Ona również założyła Brytyjskie Stowarzyszenie Kamuflażu Skóry i wydała w 1985 roku kompendium o kamuflażu leczniczym.

joycePOCZĄTKI

Historia makijażu jest w zasadzie tak stara jak chęć upiększania własnego ciała. Jednak przez większość dziejów ludzkości był domeną osób z bogatszych grup społecznych, stąd kojarzył się z dobrobytem. Ponadto makijaż wiązany był z zawodami artystycznymi oraz prostytucją.
W pozostałych przypadkach noszenie makijażu musiało mieć jakieś mocne uzasadnienie, aby mogło być akceptowane społecznie, szczególnie w czasach nowożytnych. Kosmetyki wyrabiano samemu lub, w przypadku osób zamożnych, wyrabiano je na zamówienie.

Sytuacja zmieniła się pod koniec XVIII wieku, kiedy makijaż postrzegano jako synonim fałszu i braku bogobojności. Wrócił do łask dopiero w wieku XIX i XX, kiedy zaczął być akceptowany społecznie. Obecnie żyjemy w czasach oszałamiającej kariery kosmetyki kolorowej, w których malują się już uczennice szkół podstawowych… Producenci kosmetyków do makijażu osiągają wielomiliardowe obroty każdego roku, a Klientki zasypywane są setkami nowatorskich produktów.

W połowie wieku XIX kiedy kobiety zaczęły uzyskiwać coraz więcej praw społecznych, a potem politycznych, emancypacja dała też im możliwość wyboru wzorców wyglądu. Kobiety zaczęły się malować i nie budziły już kontrowersyjnych skojarzeń. Wynalezienie filmu i rozwój przemysłu filmowego sprawiło, że pojawiły się gwiazdy, które chciały naśladować kobiety. Zachwycały swoją gładką i idealną cerą, uzyskaną dzięki kosmetykom. Najwięcej problemów sprawiała kwestia intensywnego oświetlenia podczas produkcji filmu, co powodowało silne błyszczenie skóry. Można powiedzieć, że fakt ten spowodował wynalezienie kosmetyków matujących skórę.
I tu pojawił się Max Faktor (1877-1938), który imigrował do USA z Polski. Z powodu błędu w pisowni w Stanach stał się Maxem Factor i taką nazwę przyjęła jego firma. Zanim jednak założył firmę, pracował w branży filmowej w Kalifornii, gdzie opracował specjalny podkład tłusty (który został wynaleziony przez Ludwiga Leichnera – śpiewaka opery Wagnerowskiej w latach sześćdziesiątych XIX wieku), dostosowany do pracy w filmie. Jest to słynny podkład typu Pan Cake – produkowany do dziś – który pozwolił na uzyskanie efektu naturalnego wyglądu i jednocześnie zapewniał gładko i zdrowo wyglądającą skórę.
Co jednak najważniejsze, w 1918 roku Max Factor stworzył „zasadę harmonii kolorów”, która mówiła, że kosmetyki powinny być dostosowane do naturalnego tonu skóry. Pierwszy raz zaczęto stosować wszystkie kosmetyki kolorowe tak, aby współgrały zarówno ze sobą, jak i kolorem oczu, barwą skóry i włosów.

MAKIJAŻ KAMUFLAŻOWY

Max Factor współpracował podczas I wojny światowej z chirurgami plastycznymi, gdzie używał swojej wiedzy i doświadczenia do tworzenia makijażu kamuflażowego u osób z bliznami poparzeniowymi. Jest to jeden z pierwszych przykładów, kiedy zaczęto używać makijażu w celach „leczniczych”.
W 1928 roku Lydia O’Leary, wykorzystując swoją wiedzę chemiczną, wymyśliła podkład kryjący przebarwienia na jej twarzy. Jest to również jeden z najlepszych obecnie kosmetyków kamuflażowych – Covermark®, choć oczywiście jego formuła zmieniła się z czasem z gęstego płynu w krem. Został on również zaakceptowany
w USA jako pomoc medyczna i jest nadal jednym z rekomendowanych przez dermatologów kosmetyków.

I i II Wojna Światowa przyczyniły się do intensywniejszego rozwoju techniki kamuflażu. Podczas I wojny major Delf Gillies nakłonił Ministra Obrony do otworzenia specjalnego centrum badań chirurgii plastycznej. Podobną działalnością zajął się jego kuzyn – Archibald McIndoe – w Departamencie Chirurgii Plastycznej w szpitalu św. Bartłomieja w Londynie. To on wprowadził zasadę, że leczenie poparzonych osób to w 50% leki, a 50% to psychologia. Uważał, że należy pomóc pacjentowi szczęśliwie spędzić resztę życia. Szpital przez niego prowadzony budził zdziwienie. Pacjenci nosili zwyczajne ubrania a nie piżamy i mogli dowolnie wychodzić ze szpitala, jeśli mieli na to ochotę. W 1942 roku założył również pierwszą grupę terapeutyczną z 28 pacjentami. Nazwali się „Klubem świnek morskich”, ze względu na eksperymentalny charakter ich leczenia. McInoe z humorem godnym Anglika mawiał, że jest to najbardziej ekskluzywny klub świata, gdzie za przyjęcie płaci się więcej niż większość mężczyzn jest w stanie zapłacić. Członkowie klubu korzystali również z dobrodziejstw makijażu kamuflażowego. Sir Archibald korzystał głównie z pan cake Max Factora.

Podczas II Wojny Światowej z Sir Archibaldem ściśle współpracowała Eve Gardiner z Max Factor. Jest znana szczególnie ze swojej pracy z osobami niedowidzącymi a nawet niewidzącymi – osoby te uczyła aplikacji makijażu! Ona zapoczątkowała również specjalny program treningowy w Czerwony Krzyżu. W tym czasie narodził się również pomysł różnych odcieni podkładów.

Swój wkład w tworzenie makijażu kamuflażowego miała również Elizabeth Arden, która podczas II wojny Światowej wymyśliła specjalny kryjący krem „scar cream”. Światowi producenci spostrzegli, że kosmetyki do kamuflażu zyskują coraz większą popularność i wprowadzili różnego rodzaju korektory do swoich kolekcji.
Obecnie produktów do kamuflowania poważnych niedoskonałości skóry jest wiele. Jednak cztery produkty są szczególnie znane i rekomendowane: Covermark, Veil, Keromask (wynaleziony w 1950 roku) i Dermacolor (rozprowadzany przez Kryolan od lat 60. XX wieku). Ponadto istnieje wiele innych doskonałych kosmetyków do kamuflażu, jak np. Dermablend,

Kosmetyki do kamuflażu to jedna strona problemu z jakim borykano się w czasie II Wojny Światowej. Drugim była technika wykonania. Tu właśnie ważną rolę odegrała Joyce Allsworth. Podczas służby w WAAF w North Weald, Essex, przeżyła szok widząc skutki poparzenia twarzy jednego z pacjentów. Od tej chwili szkoliła się w sztuce makijażu, szczególnie kamuflażowego.
Z czasem stworzyła specjalną klinikę pomagającą osobom wymagającym makijażu kamuflażowego. Wraz z Czerwonym Krzyżem zaczęła organizować specjalne kursy, które ukończyło 90 osób, pomagających następnie w ponad 50 placówkach na terenie całej Anglii. Założyła Brytyjskie Stowarzyszenie Kamuflażu Skóry (BASC), które działa do dnia dzisiejszego.

Obecnie makijaż kamuflażowy wykorzystuje się powszechnie zarówno w filmie, na wybiegach, na sesjach zdjęciowych, jak i nieraz w codziennym życiu. W krajach takich jak Anglia czy USA prowadzone są specjalne kursy makijażu tego typu dla osób z uszkodzeniami skóry. W Polsce ten tym makijażu jest również znany, choć nadal jest niewielu specjalistów w dziedzinie „makijażu kamuflażowego leczniczego”.

Agnieszka Lisińska
zdjęcie: ©British Association

[ssba]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *