Sztuka kamuflażowania

Prawidłowe nałożenie kamuflażu – niestety jest to bardzo trudne – daje efekt „własnej skóry” równej i jedwabistej. Stanowi doskonałą bazę do wszystkich rodzajów makijaży (wieczorowy, ślubny, fotograficzny, filmowy itd.).
Testy dermatologiczne dowodzą wyjątkowej tolerancji tego produktu, także przez osoby o bardzo wrażliwej cerze. Kamuflaże nie wywołują żadnych podrażnień skórnych, a jakiekolwiek reakcje alergiczne nie są znane. Kamuflaż jest dla skóry nieszkodliwy, intensywnie ją chroni, działając jak płaszcz ochronny.

SalonN Kosmetyka KamuflazTechnika kamuflażowania

Ze względu na swoje właściwości kamuflaż, oprócz wcześniej wymienionego stosowania, używany jest w klinikach dermatologicznych, gdzie wytrawni wizażyści aplikują go nawet w bardzo ciężkich przypadkach, np. po wielokrotnych przeszczepach skóry przy raku twarzy, przy bliznach powypadkowych, przy rekonstrukcjach twarzy itp. Wizaż kliniczny to bardzo ciekawa specjalizacja i mam nadzieję, że w Polsce również znajdzie swych adeptów. Zawsze uważałam ten rodzaj pracy za największe wyzwanie dla naszych umiejętności.

Sposób aplikacji kamuflażu:

Przygotować twarz: umyć, przetrzeć tonikiem i położyć krem nawilżający.
Ponieważ kolory uzyskujemy poprzez mieszanie różnych barw, wybrać 2-3 kolory pomiędzy którymi mieści się kolor skóry.
Naskrobać szpatułką małą ilość kamuflażu z każdego wybranego koloru i nałożyć na górną część lewej ręki. Ponieważ kamuflaż rozpuszcza się pod wpływem ciepła ciała, rozmieszać składniki do otrzymania jednobarwnej masy.
Masę pobierać w małych ilościach gąbką lateksową, zwilżoną wodą lub tonikiem. Nakładać na odpowiednie części twarzy lub na całą twarz bardzo cieniutką warstwę produktu, do uzyskania pożądanego efektu.
Dla uzyskania lżejszego efekt kamuflaż można mieszać z podkładem. Można go również nakładać na podkład. Nie odwrotnie! Na koniec pokryć pudrem fiksującym. Puder fiksujący to puder transparentny, stworzony specjalnie do utwardzania kamuflażu. Nie nadaje się do zwykłych podkładów.
Do uzyskania trwałego efektu (do zmycia) kamuflaż nakładać jak wyżej, następnie obficie pokryć pudrem fiksującym i odczekać 10 minut. Potem szczotką do omiatania pudru zdjąć nadmiar pudru. Każdy kolorowy kosmetyk położony na tak przygotowaną twarz będzie również wodoodporny i odporny na ścieranie.
Utwardzanie ust – nałożyć produkt na usta, następnie konturować i nałożyć pomadkę. Pokryć obficie pudrem fiksującym. Nadmiar pudru sczyścić szczotką.
Utwardzanie cieni na powiekach – na utwardzony kamuflaż nanosić cienie, które po chwili połączą się z podkładem i samoutwardzą.
Przy bliznach i innych schorzeniach nanosić gąbką punktowo na dotknięte chorobą miejsca. Pudrować jak wyżej.
Oczyszczanie kamuflażu – ponieważ kamuflaż rozpuszcza się w tłuszczu, do zmywania stosuj wszystkie produkty oczyszczające zawierające tłuszcz. Następnie użyj toniku i odpowiedniego do cery kremu pielęgnacyjnego.

Uwagi:

Jeżeli nałożyłeś zbyt grubą warstwę kamuflażu, nie denerwuj się: dopóki kamuflaż nie jest utwardzony pudrem fiksującym, można go zdjąć w części lub całkowicie gąbką zwilżoną wodą. Do całkowitego zdjęcia kamuflażu np. przy użyciu złego koloru spryskaj gąbkę obficie wodą.
Jeżeli kamuflaż brudzi, a nie powinien – to znaczy, że użyto za mało pudru fiksującego. Dopudruj. Zawsze sprawdź opuszkiem palca, czy podkład się nie klei, jeżeli tak, to użyłeś za mało pudru.

Korekta niedoskonałości

Zanim zajmiemy się opisem poszczególnych etapów makijażu, warto zastanowić się jak poradzić sobie z najczęstszymi niedoskonałościami skóry.

a. Sińce pod oczami
W zależności od problemu, który determinuje ich powstanie (stres, choroby wewnętrzne), sińce różnią się odcieniami i nasyceniem koloru.
Sposoby aplikacji kosmetyków są zawsze podobne, korektor najlepiej płynny lub półpłynny za pomocą pędzelka lub aplikatora nanosimy na najciemniejsze miejsca (wewnętrzny kącik oka) i rozklepujemy lub wciskamy delikatnie w skórę, opuszkiem palca wskazującego (może być najmniejszy). Korektor nie może stykać się ze strefą policzkową twarzy, ponieważ – wszystko sprowadza się do teorii światłocienia – otrzymalibyśmy sfałszowane proporcje.

Sińce pod oczami – korekta
Wybierając kolor korektora kierujemy się intensywnością sińców.
Odcieni żółtawych i pomarańczowych używajcie przy zasinieniach bardzo ciemnych, wpadających w fiolet lub granat. Wykluczony jest kolor biały, ponieważ tylko uwydatni defekt. Korektor nie może być dużo jaśniejszy od skóry, szczególnie w makijażu dziennym, ponieważ wytworzy się dramatyczny i nienaturalny efekt. Zwróćcie uwagę, aby był w odcieniu karnacji, np. cera oliwkowa musi mieć korektor żółty.

b. Worki pod oczami
Defekt opuchniętych oczu spowodowany jest najczęściej zatrzymaniem wody w organizmie – choroba nerek, dieta wysokokaloryczna i bogata w sól, nadużywanie alkoholu. Jest to problem występujący u wielu kobiet szczególnie rano. Przyczyną jest nocny zastój limfy w okolicy oka. Dolegliwość ta mija w pozycji pionowej po obfitym przemyciu oczu zimną, najlepiej lodowatą, wodą, przyłożeniu okładu z lodu i nałożeniu odpowiedniego, chłodzącego żelu pod oczy. W przypadkach ekstremalnych, gdy dolegliwości są bardzo uciążliwe – prawie nie widać oka –
i stałe, należy szukać pomocy u lekarza.
Opuchnięte oczy nie powinny być mylone z tzw. workami pod oczami, które najczęściej występują u osób starszych. Związane jest to z osłabieniem wiązadeł ocznych, szczególnie pod dolną powieką, a w dolnej części oczodołu dodatkowe otłuszczenie tych wiązadeł i „wypychanie do przodu” skóry.
Tego typu worki po pojawieniu się nie znikają – pojawiąją się często już około czterdziestego roku życia, a wręcz przeciwnie powiększają się i niestety nie można ich złagodzić żadnymi produktami kosmetycznymi. W ekstremalnych przypadkach chirurgia plastyczna może być jedynym ratunkiem.
My jedynie możemy za pomocą światłocieni złagodzić trochę wypukłość worka.
Użyjemy korektorów w płynie, przeznaczonych do okolic oka, ponieważ poruszamy się po okolicy wzmożonej ruchliwości mimicznej, kosmetyk musi być elastyczny. Unikajcie korektorów twardych, które osadzają się w zmarszczkach, pękają i jeszcze bardziej podkreślają problem. Wybieramy odcień ciemniejszy od skóry klientki i sporo jaśniejszy. Kosmetyk aplikujemy w ten sposób, że ciemniejszy kolor nakładamy pędzelkiem lub opuszkiem palca na strefę wypukłości, a jasny precyzyjnie, wyłącznie cienkim pędzelkiem, aplikujemy w strefie rowkowej (dołek otaczający worek). Rozmalowujemy przejście obu kolorów.

c. Trądzik różowaty
To schorzenie spowodowane jest rozszerzeniem lub pęknięciem naczyń włosowatych (kapilarów), które ukazując się na powierzchni skóry, najczęściej w okolicach kości jarzmowej i nosa, dają efekt fioletowo-różowosinych placków. Intensywność kolorystyczna zależy od stopnia zaawansowania choroby.
Przebarwienie takie jest bardzo proste do korekcji za pomocą kamuflażu (kolorem zielonym lub szarym).
Ostrzegam przed nadużywaniem koloru zielonego, który stosujemy przy dużej intensywności barwy czerwonej. Przy intensywnej barwie fiołkowo-fioletowej dodajemy do zieleni pomarańczowego. Jeżeli jesteście obeznani z teorią koloru, dacie sobie radę. Początkujący muszą dobrze przemyśleć i zaplanować pracę, trzymając się zasady: im mniej, tym lepiej.

d. Naczyniak
Stosujemy zielony i pomarańczowy kolor kamuflażu lub innego korektora. Postępujemy w ten sposób, że produkt wklepujemy i wciskamy gąbką lateksową na całej powierzchni naczyniaka, precyzyjnie dochodząc do granic zmiany skórnej. Następnie nakładamy odpowiedni podkład. Całość utwardzamy pudrem fiksującym.

e. Plamy pigmentacyjne
Mianem zmian barwnikowych określamy wszystkie te przypadki, w których jednolitość koloru skóry zakłócana jest wytworzeniem plam innego koloru (piegi, bielactwo, „myszki” itd.).
Plamy pigmentacyjne o odcieniu szarym korygujemy korektorami białożółtawymi.

f. Bielactwo
Na obszar jaśniejszy nakładamy korektor płynny lub półpłynny o kilka tonów ciemniejszy od skóry podstawowej.
Ponieważ zmieniona bielactwem skóra nie przyjmuje podkładów, ponieważ kosmetyk ślizga się po niej, należy ją uprzednio dobrze nawilżyć kremem. Charakterystyczna dla bielactwa jest symetria defektu i występowanie ciemnej granicy między jasnym a normalnym odcieniem skóry. Tę granicę należy pokryć dużo jaśniejszą kredką – najlepiej kamuflażem, a następnie wszystko zafiksować.
Proszę pamiętać, że złożony kolor może unicestwić kolor podrzędny, a kolor podrzędny może zlikwidować swego odpowiednika. Tak więc kolory korektorów działają na zasadzie przeciwieństwa barw.

g. Inne niedoskonałości skóry
Są to m.in. blizny, tatuaże, trądzik i różnokolorowe plamki.
Blizny najłatwiej jest pokrywać kamuflażem w kredce, ale należy pamiętać, że blizna jest idealnie gładka i preparat będzie się po niej „ślizgał”. Dlatego czasem trzeba będzie pokrywać blizną dwa, trzy razy, za każdym razem utwardzając warstwę kosmetyku pudrem fiksującym.
Tatuaże, jeżeli rozległe i kolorowe to może być problem z ich pokryciem. Najlepiej użyjcie kamuflażu lub bardzo mocno kryjącego korektora. Jeżeli efekt okaże się niezadowalający, postępujcie jak przy bliznach.
Trądzik. Ten najlepiej byłoby by leczyć, ale są sytuacje, np. ślub, kiedy trzeba doraźnie pomóc klientce. Najlepiej używać w tym przypadku korektora w kredce o odcieniu zielonym (pryszcze czerwone) i szarym (pryszcze różowe). Zawsze należy zastanowić się nad tym, czy użycie korektora nie zniszczy efektu naturalności. Idealnie „zatapetowana” twarz nie wygląda naturalnie i przyciąga wzrok, koncentrując uwagę na niedoskonałościach.
Przeciwnie jest w makijażu fotograficznym, gdzie przygotowanie idealnie gładkiej twarzy jest wręcz konieczne. Ale taki makijaż nie ma nic wspólnego z makijażem dziennym, a jego efekt jest sterowany silnym światłem.

Jolanta Wagner
Make up Artist
Fragment książki 
„Jak zostać wizażystą doskonałym”
[ssba]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *